Tijd, de grote slavendrijver

Van wie is de tijd? Wij zoeken er steeds meer naar en krijgen er steeds minder van.
Met deze woorden beschrijft Joke Hermsen op een voortreffelijke manier het grootste dilemma van onze tijd. Namelijk: de tijd zelf.

Niet alleen het pakje melk op de schappen van de supermarkt is voorzien van een houdbaarheidsdatum, maar ook onze systemen, onze relaties en ons werk. Alles om ons heen wordt beperkt door de tijd. Tijd is een schaars goed dat zo efficiënt mogelijk moet worden ingezet.

Is dat nou wel zo? Heeft iemand zich afgevraagd waarom we onszelf gek maken en onder druk laten zetten door de tijd? Tijd is niets meer dan een door mensen gemaakte afspraak of definitie. Wat zou er gebeuren als de caissière achter de kassa twee tellen meer tijd nam om de klant op een nette manier goede dag te wensen? Wat is er mis mee om tijd vrij te maken voor een goed gesprek met je kind, je geliefden en wie weet misschien met jezelf? Wanneer heb ik voor het laatst een goed gesprek met mijzelf gehad?

Als product van deze tijd heb ik jarenlang het leven gezien en geleefd als een Formule 1 Race. Zo snel mogelijk bij je bestemming komen, zo snel mogelijk binnen de gestelde norm een klus afwerken. Ik was een winnaar of beter gezegd: een mens die veranderde in een beest zodra die de arena binnentrad. Ik moest en zou komen waar ik zijn wilde, zonder me af te vragen welk menselijk leed ik daarmee veroorzaakte voor mijn omgeving en vooral voor mijzelf. In het vakjargon heet dat resultaatgericht: een echte winnaar!

Sinds kort besef ik dat het niet gaat om de bestemming maar vooral om de reis. Je zou zeggen: goed nieuws! De oorzaak is gevonden en dus is de patiënt genezen. Maar niets is minder waar. Het gaat namelijk niet om het weten. Het gaat om het doen. Diep van binnen weten we allemaal wat goed en fout is. Maar we zijn (beter gezegd: ik ben) niet in staat om ernaar te handelen. Ik zit zo vast in de routines die ik me door opvoeding, geloof en overtuiging heb eigengemaakt, dat ik niet in staat ben om naar dat inzicht te handelen.

Ik kan nu op mijn kop gaan staan en mijzelf van alles verwijten. Maar dat helpt niet. Wat wel helpt is regelmatig mijn eigen functioneren onder de loep nemen. Niet vol zelfkritiek. Wel mijn eigen beperkingen omarmend en er vriendschap mee sluitend. Zoals de bekende psycholoog Rogers zei: als ik mezelf accepteer zoals ik ben, kan ik veranderen.

Als ik liefdevol en aardig naar mijzelf kan zijn, kan ik ook aardig zijn naar anderen. Vanuit die positieve energie kan ik steeds in kleine stappen proberen mijn nieuwe inzichten te praktiseren. Zou het lukken? Ik weet het niet, maar het lijkt me zeker de moeite waard om te proberen. Help je mee?

Shahram Bahraini, 23 februari 2012

PS. Ik heb deze bijdrage te danken aan Herma Meulenkamp, één van mijn spirituele leraren die me attendeerde op het werk van Joke Hermsen.

2 Responses to Tijd, de grote slavendrijver

  1. “Vergeet je niet te leven, dacht ik laatst
    de tijd hield stil, een adempauze even.
    En als je nu eens zonder haast, buiten de tijd om wil
    slagbomen neergelaten, dolgedraaide wijzerplaten
    onder je door of langs je heen, ze laat voor wat ze zijn.
    En dan meer lucht en ogen van het goede aardse zien
    een beetje ruimte worden en misschien
    iets meer gericht alleen.”

    gedicht: Kees Hermis

Leave a Reply