Mensensmokkelaars: criminelen of helden?

Acht uur, NOS journaal. Ik word getrakteerd op twintig minuten ellende vanuit de hele wereld. De TV gaat weer uit en ik blijf zitten mijmeren. Er was een reportage over Syrische vluchtelingen en mensensmokkelaars die worden gelabeld als leden van een criminele organisatie.

Waardevol lid of last voor de Nederlandse samenleving
Ik heb er een unheimisch gevoel over. Om te beginnen mag ik van geluk spreken dat ik hier zit en niet daar! Wie ben ik? Wie zien andere mensen als ze naar mij kijken? Ik vroeg het aan een collega. Die omschreef mij als volgt: “Een opgewekte hard werkende kerel, sociaal geëngageerd, ondernemer in hart en nieren en ‘geslaagd in het leven’ met een Nederlandse vrouw en Nederlandse kinderen. ‘Volledig geïntegreerd’ zoals dat heet. Een echte Nederlander maar dan wel één met Iraanse roots, iemand die over grenzen heen kan kijken. En misschien juist wel vanwege dat laatste een zeer waardevol lid van de Nederlandse samenleving.”

Juist ja. Goh. Die kan ik in mijn zak steken. Is het waar of niet? Ik weet het niet. Maar in die omschrijving vind ik in ieder geval niks terug van ‘een  vluchteling die een last vormt voor de Nederlandse samenleving’, zoals de meeste mensen achter de buis schijnen te kijken naar die Syriërs die huis en haard achter zich hebben moeten laten vanwege het oorlogsgeweld.

Alles is met alles verbonden
Of ik mijzelf of het lot moet bedanken doet er niet toe. Als ik mijn situatie hier vergelijk met die mensen op de buis, behoeft het geen uitleg dat ik het hier goed heb. Ik voel me gelukkig. Maar daarnaast voel ik ook andere emoties: boosheid, verdriet en machteloosheid. Als vluchteling weet ik als geen ander hoe ellendig de situatie van Syrische vluchtelingen is. Wat kan ik doen? Ik kan me er druk over maken. Of ik kan mezelf geruststellen door te denken “Dikke pech. Het verdriet en de ellende van iemand anders is niet mijn zaak. Je kunt in je eentje de wereld toch niet veranderen”. Vervolgens kan ik terugkeren naar mijn oppervlakkige leven en plezier maken. De keuze is aan mij.

Heel even kies ik voor het laatste. Mijn eerste prioriteit ligt immers bij mijn eigen welbehagen en daarna dat van mijn eigen gezin, familie, vrienden, partijgenoten, dorpsgenoten, provinciegenoten, landgenoten, EU lidstaten en dan pas komen die Syrische vluchtelingen ergens daarachter aan. Ik kies voor ‘de realiteit’.  En zoals Thomas Loudon, ex NOS correspondent,  zegt: “There is more than One Truth”. Ik besluit mijn eigen waarheid te creëren door te zeggen dat de ellende van iemand anders niet mijn zaak is. We kunnen niet alle vluchtelingen toelaten. Maar hoe kan ik gelukkig zijn door te zeggen dat ik het goed heb, terwijl om me heen veel narigheid is? Wetende dat alles met alles verbonden is? De wederkerige afhankelijkheid. Ik kan oppervlakkig gelukkig zijn, maar diep in mij voelt het heel anders.

Crimineel of held?
Er is namelijk meer: de mensensmokkelaar, Meneer de Crimineel. Ik voel dat iedere vezel in mijn lijf in opstand komt. Ik kook van woede en ben bijna in staat de fles bier in mijn hand door het raam te gooien. Hoe kun je mensensmokkelaars afschilderen als criminelen?! Dat zijn voor mij de helden!

Mijn held heette toen in 1987 Bahram. Bahram was een jongeman van begin dertig. Zoals mijn vrienden het zeggen: ” He was a branded guy”. Goed gekleed, dure horloges en parfum. Op een datingsite zouden vrouwen een moord voor hem doen. Hij was goed gemanierd, reed in zijn BMW serie 7 en sprak keurig Farsi, alsof hij een doctorstitel op zak had. Maar bovenal was Bahram een man van eer. Hij had mijn vader gegarandeerd dat hij mij in Canada bij mijn tante zou afleveren, wat er ook gebeurt onderweg. Vluchten is een reis maar wel totaal anders dan met je koffer naar Schiphol gaan en bij het last minute loket de eerste de beste vlucht naar de zon pakken. Vluchten is een reis met veel gevaren. Je komt van alles tegen.

Mensensmokkel in bedrijf
Vluchten was en is een kostbare zaak. Mensensmokkel is een gespecialiseerde business waarbij veel komt kijken. Net als bij een bedrijf heb je een sales afdeling die klanten werft. Je hebt een PR afdeling die potentiële klanten het gevoel moet geven dat het bedrijf een betrouwbaar transportbedrijf is, mét bestemmingsgarantie. Je hebt business intelligence die als verkeerleiders de routes controleren: welke routes zijn open en welke dicht? Dan heb je de facilitaire dienst die zorgt voor slaapplaatsen, ezels, paarden en auto’s voor onderweg met een extra aandachtspunt bij de grensovergangen. En natuurlijk de catering die eten en drinken verzorgt. En ga zo maar door.

De afdeling legal affairs is verantwoordelijk voor de juiste reisdocumenten en contracten. Hier werken niet alleen advocaten maar ook nerds en kwants: omdat niet altijd voldoende originele reisdocumenten voor handen zijn, wordt noodgedwongen gewerkt met vervalsingen. Ook zijn er vele lobbyisten in dienst die de belangen van het bedrijf behartigen bij de ambassades, luchthavens, grensovergangen, douane ambtenaren en marechaussee. Sommige vluchtbedrijven hebben als multinational meerdere vestigingen in verschillende landen.

Natuurlijk ontbreekt de afdeling financiën niet. In deze business gaat het om veel geld en vooral cash. Deze afdeling houdt zich bezig met de boekhouding en meer dan dat: geld innen, registratie, geldtransport én de winst veilig op een buitenlandse bankrekening stallen. Vanwege de internationale sancties is er ook een afdeling met de taak internationale sancties te omzeilen. Mensensmokkel is kapitaal intensief; net als bij een normale business wordt de nodige aandacht besteed aan risicobeheer, het beoordelen van investeringen en het monitoren van de operationele resultaten.

Wie geld heeft zit goed
Zoals bij iedere branche van tegenwoordig ontbreekt ook in deze business een afdeling productontwikkeling niet. Sommige klanten kiezen voor de goedkoopste optie, de prijsvechters. Andere klanten gaan voor meer luxe. Die kiezen bijvoorbeeld een private jet of een flashy limousine. Of een luxe jacht met alles erop en eraan in plaats van een gammele boot. U ziet het: arm en rijk worden op hun wenken bediend, net als bij de Albert Heijn. Er valt veel te kiezen en er is voor ieder budget wel wat. Iedereen komt aan zijn trekken. Dat de één wat comfortabeler reist dan de ander en op wat meer zekerheid kan rekenen, ach dat is in het gewone leven ook zo.

Je hebt ook de afdeling opleidingen. De opleiders zijn vooral Westerse consultants die van tijd tot tijd invliegen. Zij bereiden de vluchtelingen voor op hun aankomst in Het Westen; een soort versnelde inburgeringcursus voorafgaand aan de vlucht. De vluchtelingen leren per land over de asielprocedures en wat je wel en niet moet vertellen bij aankomst. Dit zijn experts die exact weten hoe IND werkt en wat je moet vertellen om als vluchteling kans te maken. Ieder bedrijf wil tenslotte tevreden klanten, nietwaar?

De mensensmokkelaar in actie – de held
Maar nu even terug naar Bahram, mijn held en voor u de crimineel. Ik ben Bahram zeer dankbaar. Hij had de zaak zeer professioneel opgezet en heeft als mens en held mij geen seconde in de steek gelaten. Bahram had mijn vader zijn woord gegeven om mij naar mijn tante in Toronto te brengen. Hij had beloofd mij geen seconde alleen te laten en nam deze belofte uiterst serieus. Zelfs onderweg naar Pakistan, toen we een aantal nachten in de woestijn moesten slapen, moest ik naast hem gaan liggen. U denkt misschien: wat een viezerik, die Bahram. Dan heeft u het niet bij het juiste eind. Bahram waakte als een arend over mij en dat gaf me een veilig gevoel in een zeer angstige situatie.

Ik mag van geluk spreken dat mijn reis van Teheran naar Amsterdam, mijn één na laatste bestemming, slechts 7 dagen duurde. Ik kijk met veel plezier terug op de drie dagen dat ik in Karachi zat, samen met 50 andere vluchtelingen in een huis in een villawijk. We hadden een privé kok en Bahram had drie lease auto’s geregeld. In het huis was het een continue stroom van komen en gaan. Elke dag arriveerden nieuwe mensen en gingen anderen juist weg. Er ontstonden vriendschappen. De gesprekken gingen over wie waar heen wilde en waarom. De populaire landen waren Canada, VS, Zweden en Duitsland en niet te vergeten de groep Iraanse Joden die Israel als bestemming had.

Waar een wil is, is een weg
Er waren niet altijd genoeg slaapplaatsen. Wij hadden een rooster gemaakt en dat werkte uitstekend. Gezinnen met kinderen en ouderen sliepen ‘s nachts. Dan nam Bahram de jongeren mee naar de enige nachtclub van Karachi. Daar gingen we dansen en drinken tot we niet meer konden. Wanneer we ’s ochtends thuiskwamen wekten we de thuisblijvers door keihard het nummer “Lady in red” van Chris de Berg te draaien.

Een vluchtroute kent vele gevaren, kunstmatige grenzen en muren die dwars door staten zijn getrokken. Zonder Bahram en zijn organisatie zou het voor mij en anderen niet mogelijk zijn geweest om een veilige haven te bereiken. Ik ben een oorlogskind en heb de ellende van een vuile oorlog in al zijn facetten aan den lijve ervaren.

Een kat in het nauw maakt rare sprongen
Toen Saddam Hoessein Iran aanviel, sloot Het Westen zijn ogen en liet hem zijn gang gaan net als jaren later in Koeweit. Vanwege de westerse sancties had Iran geen toegang tot  moderne wapens en moest het doen met de nalatenschap van de Shah van Perzië. Om bezet grondgebied te heroveren moesten grote mijnenvelden worden ontruimd. Om de zaak te versnellen werden eerst ezels en daarna minderjarige jongeren over de mijnenvelden gestuurd. Ja, u leest het goed. Ik heb tijdens de oorlog vele vrienden en familieleden verloren. Ik ben de dans ontsprongen met behulp van Bahram.

De VS stuurde als vergeldingsactie voor de bezetting van de Amerikaanse ambassade Sadam Hoessein naar Iran. Wat doen de Iraniërs? Die gaan vluchten en komen hier. En wat als we bezuinigen op ontwikkelingshulp? Dan komen mensen uit de arme landen hier hun brood ophalen. Best logisch misschien: als de New York pizza niet aan huis bezorgd wordt, halen we die zelf op. Grappig hè, hoe het één met het ander verband houdt.

Aan u en mij de keuze
Beste lezer, de keuze is aan u en mij. Wij kunnen onze ogen sluiten en ons terugtrekken in onze polder achter de dijken. We kunnen een eigen waarheid creëren zoals: wij kunnen niet de last van de hele wereld dragen, dikke bult eigen schuld, had je niet in Syrië geboren moeten worden. Eigen volk eerst. We kunnen Den Haag, Brussel en New York de opdracht geven om de muren nog hoger op te trekken, de gammele bootjes te gaan bombarderen. We kunnen de leiders in de regio de gelegenheid geven om alle vrouwen te verkrachten en de mannen over de kling te jagen. Wij kunnen vol trots praten over onze achievements en materiële welvaart. Ondertussen bereidt men zich na het vernietigen van de bootjes voor op de volgende fase: zwemmend de Middellandse Zee oversteken. Afrikanen volgen momenteel massaal zwemcursussen.

Ik denk op dit moment vooral aan Mark Rutte. Welke keuze maakt hij? Hij kan zijn voorgangers Dries van Agt en Ruud Lubbers als voorbeeld nemen. Beide heren hebben vele jaren na hun premierschap het licht van mededogen ontdekt en durven daar gehoor aan te geven. Dit is een unieke kans voor Mark Rutte! Als premier en leider van de natie heeft hij de gelegenheid om datgene te doen wat Van Agt en Lubbers niet gedaan hebben toen zij als premier de macht hadden. De keuze is aan Rutte, aan u en aan mij. Wij leven op een uniek moment waarop we nieuwe wegen kunnen banen en de loop van de geschiedenis kunnen veranderen.

There is more than one truth
Zoals ik eerder stelde: There is more than one truth. Dagelijks krijgt u de mogelijkheid kennis te nemen van de waarheid die de media ons voorschotelen. Langs deze weg wil ik de zaak ook eens vanuit een ander perspectief belichten. Ten eerste voor mijzelf en mijn naasten. Daarnaast voor diegenen die dit artikel toevallig tegenkomen.

Bahram is inmiddels gepensioneerd en woont op een eigen eiland in de stille oceaan. Hij staat ergens op de lijst van ‘s werelds miljardairs en is ereburger van steden zoals Toronto, San Francisco en Gstaad (Zwitserland). Hij redde velen het leven. Hij heeft ‘het gemaakt’ en gaf anderen de gelegenheid om dat ook te doen. Bahram is mijn held.

Shahram Bahraini
10 juli 2015

NB: Een aantal vrienden en naasten hebben mij sterk afgeraden om dit artikel te publiceren uit angst om te worden gelabeld als radicaal, Jihadist, weet ik veel wat nog meer. Naast complimenten kreeg ik de waarschuwing dat mijn publicaties mijn carrière negatief kunnen beïnvloeden. “Pas op! Straks wil niemand meer iets met je te maken hebben!” Ik ben mijn vrienden zeer dankbaar, maar heb besloten om dit artikel toch te publiceren. Ik schrijf mijn artikelen in de eerste plaats voor mijzelf en voor mijn kinderen wanneer zij later groot zijn en willen weten wie hun vader was. Ik wil gewoon mezelf zijn en mezelf kunnen laten zien zoals ik ben. Ik doe niet mee aan de look-at-me-ratrace. Ik schrijf mijn artikelen in de eerste plaats voor mijzelf en deel ze met mensen die mijn artikelen de moeite waard vinden om te lezen. That’s it.

Leave a Reply