Ik, de azijnpisser?

Van de week vroeg een jonge scholier in het Vondelpark of ik een cakeje en een drankje wilde kopen bij een kraampje verderop: haar school bleek een project te draaien om arme kinderen in Afrika te helpen. Van spontane acties en mensen word ik altijd blij. Dit keer niet. Dat project wilde ik best steunen, daar niet van. Maar naar het meisje kijkend werd ik overvallen door verbazing, rap gevolgd door verontwaardiging en boosheid.

Waarom staat zo’n jong meisje op zo’n ouderwetse manier zieltjes te winnen?! Dat mijn leeftijdgenoten het nog steeds op die manier aanpakken, tot daar aan toe. Maar een meisje dat is opgegroeid met sociale media?! Het ging er bij mij niet in. Waarom liep ze nietszeggende folders uit te delen? Pure papierverspilling net als de rest van die zooi die wekelijks met bakken door de brievenbus wordt gegooid. Dat kun je toch veel beter organiseren?! Echt wel. En zo raasde mijn innerlijke stem door.

Hadden haar leraar en de leider van dat project soms geen verstand van sociale media en eigentijdse fondsenwerving? Zouden docenten, onderwijskundigen en de Minister van Onderwijs voorop, wel kennis hebben genomen van de analyse van Sir. Ken Robinson?! Ik kreeg te doen met het meisje: zij vertegenwoordigde voor mij een generatie die in het huidige onderwijs niet op maat wordt bediend. Wat heeft het nou voor nut om naar zo’n school te gaan?! Zijn scholen soms een soort kinderdagverblijf voor tieners?!!

Zo kookte ik in mijn sop gaar. Ik betrapte mijzelf op een bepaalde trots: ik voelde me een soort messias waarom de wereld liep te springen. Ik wist precíes wat er allemaal mis was en wat er moest gebeuren….! Toen checkte ik even bij mezelf of ík nou zo slim was en de rest zo dom of… In een splitsecond ging het volgende door mij heen: ik kon het meisje, de docent, de school en het onderwijs van alles verwijten. Ik kon goed aangeven wat er allemaal aan mankeerde. Maar: ik had er ook voor kunnen kiezen om te zien wat er wél goed was aan zo’n actie.

Wat als alle Amsterdammers haar voorbeeld zouden volgen? Zonder inzet van sociale media en zonder professionele perfectie? Stel je voor dat alle Amsterdammers hun goede intenties in praktijk proberen te brengen. Wat is er mis mee dat zij het aanpakt op háár manier? Waarom moet alles iedere keer langs de meetlat van huizenhoge normen worden gelegd? Wat is eigenlijk de bijdrage van die azijnzeikers, die niet van de buis zijn weg te slaan? Ikzelf voorop, maar dan niet op de buis….? Bijzonder weinig, denk ik.

 

Shahram Bahraini, 14 Maart 2012

Leave a Reply