Floris de Bedrijfsman

Laatst had ik een mooie ontmoeting met een man. Op deze plek noem ik hem Floris. Hij is halverwege de vijftig, lang, heeft een kaal hoofd en een zware autoritaire stem. Op het hoogtepunt van zijn carrière was hij voorzitter van een toonaangevende Nederlandse verzekeringsmaatschappij. Hij woonde aan de Amstel in een statig pand. Iedereen danste naar zijn pijpen en het ging hem voor de wind. Oppervlakkig gezien was zijn leven zonovergoten, aan de hemel geen wolkje te zien. Hoewel we elkaar al een tijdje kennen vraag ik hem wie hij is.

“Tien jaar geleden, toen ik nog de voorzitter van de Raad van Bestuur van bedrijf X was, dacht ik dat ik mijn functie en mijn werk was,” antwoordt Floris. Maar dat is hij niet. Sinds hij kennismaakte met familie- en organisatie-opstellingen is zijn leven behoorlijk veranderd. Hij kwam erachter dat hij niet Bedrijfsman Floris is, maar eerder de zoon van zijn vader en de vader van zijn kinderen en echtgenoot van zijn vrouw Elisabeth.

Wow, wat een uitspraak en wat een heldere taal. Ik heb zelf een soortgelijke ervaring en herken er wel wat in. Floris gaat verder: hij is niet helemaal gelukkig met deze bevindingen en ervaringen. Hij voelt ook een zekere boosheid op de spirituele scholen. Ze zouden bij de ingang een bordje moeten plaatsen: “Als je hier naar binnen gaat, kom je er nooit meer uit!” Je leven is niet meer wat het geweest is: je kunt je ogen nooit meer sluiten voor alle pijn en verdriet om je heen, en je terugtrekken in je ivoren toren die bestuurskamer heet.

Ik vraag hoe het nu met hem gaat. Floris is blij dat het werken met opstellingen hem zo veel gebracht heeft. Hij heeft er werk van kunnen maken dat ook anderen die weg bewandelden en dezelfde ervaringen ondergingen als hijzelf. Floris de zoon van zijn vader en vader van zijn zoons zit nu aan het stuur. Ik vraag hem waar Floris de bedrijfsman is gebleven. “Floris de bedrijfsman bestaat nog steeds. Hij zit niet meer achter het stuur maar op de achterbank van mijn auto.” Van tijd tot tijd steekt Floris de bedrijfsman de kop op en mist hij de tijd in de bestuurskamer en zijn statige huis aan de Amstel.

Wij nemen afscheid. In de auto op weg naar huis zit ik met mijn gedachten bij Floris. Hoe zou het zijn als Floris de zoon van zijn vader en de vader van zijn zoons terugkeert op zijn oude functie? Hoe zou het zijn als dit soort verlichte bestuurders niet langs de zijlijn staan als coach en adviseur voor de huidige bestuurders, maar daadwerkelijk teruggaan en weer in de bestuurdersstoel gaan zitten?

Met deze mooie gedachte kom ik thuis waar ik als vader en echtgenoot aan de slag moet.

 

Shahram Bahraini

Zaandam, 3 Juli 2015

PS. Wilt u ook een artikel plaatsen op dagelijkstheater.nl? Laat het me weten.

Leave a Reply