De enige persoon die mij van mijn vrijheid kan beroven ben ik zelf

Gisteravond zat ik achter mijn pc mijn ongelezen mailtjes weg te werken toen ik het bericht van de aangehouden Nederlandse journalist in Turkije langs zag komen. 10 minuten later, toen ik mijn mailachterstand enigszins had weggewerkt, las ik het bericht dat deze journalist was vrijgelaten. God zij dank, dacht ik toen. Het is goed afgelopen.

Vanmiddag 17.00 uur, een volgend bericht: een drama in Parijs met 12 slachtoffers en 3 daders. Goede genade, het moet niet gekker worden. Ik was boos, verdrietig en bang tegelijk. Verdrietig omdat ik denk dat het onze levensopgave is om het leven te vieren. Om onszelf lief te hebben, ons gezin, familie, vrienden, buren, dorpsgenoten, landgenoten en medewereldburgers. Het is niet onze opdracht om elkaar te haten en doden. Iedereen is geboren uit liefde.

Dit is niet wij tegen zij
Deze daad heeft niets te maken met wij en zij, met moslims en niet-moslims. Het maakt niet uit welk geloof  je aanhangt. Het maakt niet uit of je gelovig bent of niet. We zijn allemaal één: we geloven uiteindelijk allemaal in dezelfde universele waarden. In dit licht zie ik de daders ook niet als daders, maar als slachtoffers. Door deze daad hebben zij zichzelf de macht ontnomen een bijdrage te leveren aan een wereld die snakt naar verlichting. En vergeet niet dat ook hun dierbaren nu in diepe rauw zijn.

Ik ben boos zonder precies te kunnen benoemen op wie en op wat. Even lijkt het alsof helemaal niets deugt en het leven geen zin heeft. Het duurt even voordat ik mijn emoties onder controle heb. Als ik goed kijk, constateer ik dat ik vooral boos ben op mijzelf en op niets en niemand anders. Ik ben geneigd om meteen een oordeel te hebben en te zoeken naar schuldigen en oplossingen. Terwijl we allemaal weten dat je een foute daad niet met een nog foutere daad moet beantwoorden. Totdat zich in de praktijk zoiets voordoet. Probeer dat principe dan maar eens overeind te houden.

Hoofd en hart allebei aan het woord laten
Mijn hoofd ratelt maar door en ik vraag me af hoe ik deze negatieve energie kan loslaten. Hoe kom ik weer in een positieve flow zodat de levenskracht  weer gaat stromen? Ik ben er even helemaal klaar mee en heb geen zin meer. Mijn geloof in de goedheid van de mens staat onder druk.

Wat mij helpt, is de tijd verstillen en de tijd nemen om deze pijn en dit verdriet te voelen. Dus niet wegstoppen, niet weglopen. Maar op dit moment zit ik volledig in mijn hoofd en voel mijn lijf en hart niet. Gatver. Voelen?! Laat me alstublieft lekker denken en nu even niet dat zachte wazige spirituele gedoe. Voelen is voor watjes. Maar toch wéét ik dat meditatie, ontspanningsoefeningen, bidden tot god, vragen om genade en barmhartigheid, dat dát mij helpt om zacht te worden en mezelf te hervinden. Ik ben in mijn beste doen wanneer ik mijn hoofd en hart evenredig in kan zetten.

Trouw blijven aan jezelf
Nu ben ik ineens niet bang meer. Ik voel weer vertrouwen en zie voldoende mogelijkheden om deze trieste dag om te zetten naar nieuwe hoop en nieuwe perspectieven. Ik voel kracht. Ik ben niet van plan mijn mond te houden uit angst voor wat dan ook. Op dit moment zijn we verdrietig en zitten we in de put. Morgen of misschien overmorgen zal er een nieuwe dag zijn en een nieuw begin. Vandaag is een lelijke bladzijde in onze geschiedenis. Morgen beginnen we weer opnieuw met een blanco bladzijde vol kansen om iets moois te laten ontstaan.

Vrijheid van meningsuiting is een groot goed dat ik wil koesteren. Wat een cliché! Vrijheid brengt ook een grote verantwoordelijkheid met zich mee. Een nog groter cliché? Hoe vaak hebben we dit nou niet gehoord? Maar de enige persoon die mij van mijn vrijheid kan beroven ben ik zelf. Zolang ik mijzelf en de ander met evenveel liefde en respect behandel, verwacht ik niet dat iemand in staat is mij monddood te maken. Dat gaat niet gebeuren. Wellicht een naïeve en softe gedachte voor een tijd waarin het hard aanpakken van tuig de boventoon voert. Dat zij dan zo.

Ik daag mijzelf uit om trouw te blijven aan mijzelf en mijn waarden, en me niet te laten verleiden door de waan van de dag. Je zou mij enorm helpen als je mij iedere dag deze spiegel voorhoudt. Ik dank je zeer.

 

Shahram Bahraini, 7 januari 2015