Je zorgen de vrijheid geven

Op 10 januari om 4 uur ‘s ochtends werd ik in een vredige stemming wakker. Zoals gebruikelijk duurde deze lacune tussen de twee werelden, die van slaap en dromen zonder de zwaartekracht en de andere, van het dagelijkse leven, maar kort. Na een paar seconden werd mijn zorgenlijstje in mijn hersenen uitgestrooid en daar ging de slaap!

Na een aantal routinetechnieken, zoals diep ademen, zee- en blauweluchtvisualisaties, bidden, gaf ik het op en liet de zorgen de vrije loop. En daar kwam de parade langs: de dochters, het werk, de crisis (ja,ja), de lekkages, de wereld, ‘waar heb ik mijn leesbril gelaten’, ‘straks ga ik dood’, et cetera.

Bij die laatste zorg bleef ik even stil staan. Ik ben nu 63 jaar. Mijn vader is 68 geworden, mijn moeder 94, dan zou ik dus 81 kunnen worden… Wat een onzin, die zorgen over doodgaan! Ik voelde mijn lippen zich tot een glimlach uitstrekken en moest me inhouden, ook vanwege de persoon die naast me lag, om niet hardop te gaan lachen. Het was een moment van lichtheid, vrolijkheid en… vrijheid!

Een zeldzaam moment waarop ik mijn leven en de andere levens voor mij zag ontrollen en dacht: “Wat zijn we toch bezorgd! Alsof we het leven als een zware klus zien, een militaire oefening, maar we zijn vrije wezens! De ‘Ontdekking van de hemel’! Vanaf nu af aan ben ik een vrij mens en ik ga dit geheim aan iedereen vertellen!”

Het is voorspelbaar hoe het verder met deze nachtelijke euforie is gegaan. De volgende ochtend had ik alleen een vage herinnering aan deze ‘nocturne’, en ik heb mijn ‘ontdekking’ met niemand gedeeld. Tot nu toe. Als ik nu een ‘zorg’ zie aankomen, ontvang ik deze met een glimlach en heet haar welkom. Let wel: ik laat de deur daarbij open, zodat ze snel weer kan vertrekken. Wat een bevrijding mijn zorgen de vrijheid te geven!

Victor Muller, Amsterdam 16 januari
www.victormuller.nl