Liefde in Leuven

Op een bepaald moment in mijn leven en dat is nu, moet ik toegeven dat ik geen helder antwoord heb op de vraag: ‘Waar gaat het leven over?’ Vroeger, toen ik jong was, dacht ik dat het bij het levenscontract hoorde dat ik met de jaren, binnen één menselijk leven, mezelf en de wereld zou begrijpen, maar dat is niet zo – tenzij ik genoegen met andermans verklaringen neem.

Ik reis veel, voor het werk of zomaar. In de steden of stadjes waar ik kom, heb ik veel tijd om alleen rond te zwerven en mijn benen de vrijheid geven, ik volg. De melancholische gevaren die eenzaamheid kan oproepen, ben ik te slim af. Als een ‘toreador’ merk ik tijdig op hoe ze op mij afstormen, doe de stap opzij en laat ze langs mij heen glijden. Uren, dagenlang loop ik door de mooie Europese steden, rust uit in de kerken, parken, terrasjes en cafés. Vanuit deze zelf opgelegde ‘eenzaamheid’ kijk ik naar de wereld, zoals de vis vanuit de viskom naar buiten kijkt, en maak geen contact. Er is altijd veel te zien, maar mijn aandacht gaat vooral naar de mensen. Kijken vanuit de langzame tijd, observeren.

Ik schrijf deze column in café De Engel op de Grote Markt in Leuven en ik ben geïnspireerd. Net een fantastische zangsessie achter de rug met een groep van vijftig leidinggevenden uit een groot Nederlands familiebedrijf, in de indrukwekkende Jubileumzaal van de Katholieke Universiteit Leuven. Voor mij zijn alleen die optredens en sessies van belang waar we de ’bron’ raken en magie oproepen. Dat is in de jubileumzaal van Leuven ruimschoots gelukt; door zingend dichter bij elkaar te komen is een ontroerend en heilig moment ontstaan. Dat zie je in de ogen van de mensen, die krijgen dan een zachte glans.

Nu is het tegen de avond en het café is nog bijna leeg. Ik kijk door het grote raam naar buiten: rechts de gotische portaal van de Sint-Pieterskerk en links de oude Stadsbierbrouwerij, een middeleeuws tafereel. Maar ik kijk opnieuw vooral naar de mensen die over het plein krioelen. Het lijkt een allegorie van het leven. Iedereen is aanwezig: vriendinnen die vrolijk hun doel vervolgen, gretig op zoek naar avontuur, grijze echtparen hand in hand,tevreden gezinnen met zorgzame moeders en grapjes makende vaders, een hinkende oude man met stok en een supermarkttas, verliefde paartjes, studenten die niet zo gauw naar huis zullen gaan.

Het is zaterdagnamiddag en het is duidelijk dat iedereen het naar zijn zin heeft en van deze avond iets wil maken. Maar wat je vooral ziet is de zachtheid en aardigheid voor elkaar, de wil om van elkaars vriendschap en existentie te genieten. Dat is wat ik dan toch geleerd heb: de grote clichés zijn vaak waar en deze helemaal: het gaat om Liefde, Love, Amor, Laska. In tegenstelling tot wat de media ons laten zien, namelijk de gepolariseerde wereld, tweespalt en haat, is de werkelijkheid anders: er is het grote verlangen naar aardigheid, vriendschap, contact en harmonie.

Oefening: Kies een middelgrote Europese stad, niet al te opwindend. In Leuven is bijvoorbeeld de grootste opwinding de crypte van Pater Damiaan, de melaatsen priester, waar ik als enige bezoeker lang van totale rust genoten heb. Kies een stad van het type Deventer, Groningen, Gent, Lille, Brno, Toledo. Ga minimaal voor drie dagen op reis en ga alleen. Ideaal is vanaf donderdag tot zaterdag. Niet op maandag! Maak minimaal contact, ervaar het alleen zijn, rust in jezelf en in de langzame tijd. Waak voor melancholie; wees deze slim af! Maak geen plannen en volg je benen waar ze jou naartoe willen brengen. Verveel je een beetje. En vooral, kijk naar mensen. Je zult het ervaren: Liefde overal!

 

Victor Müller, voorjaar 2013
www.victormuller.nl

Helemaal ges©hift

Energie……! uitstraling……! waren woorden waar ik vroeger behoorlijk allergisch voor was. ‘Soft’ taalgebruik waar ik helemaal niets mee kon. Niet logisch en niet concreet. Woorden die in mijn Psychologie studieboeken niet voorkwamen. Maar ik hecht al wel heel lang aan allerlei wijsheden uit het Verre Oosten. Chakra’s en meridianen zijn mij eveneens zeer vertrouwd. Fenomenen die nu in het westen goed zijn ingeburgerd en bovendien wetenschappelijk vastgesteld. Sinds kort praat ik ook zelf gemakkelijker over deze zaken en woorden als energie en uitstraling horen daarbij. Alan Seale heeft daarbij voor mij een grote rol gespeeld.

‘Transformational presence’ is gebaseerd op de Quantum theorieën en die doen daar ook niet moeilijk over. Alles is energie, trilling, beweging. Gevoelens, gedachten en acties. Energie die niet stuk te krijgen is, maar alleen van vorm blijft veranderen, transformeert. Zoals een rups in een vlinder. En het gaat zelfs verder dan een onbewuste gedaanteverandering. Je kunt er namelijk zelf voor kiezen! Het is gemakkelijk genoeg om te blijven zeuren over anderen en hoe zij moeten veranderen om het leven voor jou aangenamer te maken, maar ik, en jullie dus ook, heb een keuze om niet te zeuren, maar het heft in eigen handen te nemen en een vorm of gedaante te kiezen die mij goed doet. Niet afwachten dus…..want vanzelf wordt het leven écht niet beter. Niet meegaan op de stroom van negatieve gevoelens en gedachten, maar aanhaken aan positieve.

‘Wie wil ik zijn in deze situatie’? ‘Hoe wil ik me daartoe verhouden’? En als ik mijn keuze heb bepaald, wat kan er dan gebeuren, wat kan dan manifest worden? Mijn uitstraling verandert, de ander daarom ook. Dat is immers de wet van oorzaak en gevolg. En dan ontstaan nieuwe kansen en mogelijkheden voor samen- in plaats van tegenwerking. Het transformatie proces is niet meer dan dat. Een verandering van perspectief…een zogenaamde shift. Anders naar een situatie kijken en daardoor een ander gevoel in jezelf oproepen. Het vergt enige oefening, dat wel. Maar oefening baart kunst, zoals we weten en als dat leidt tot een gelukkiger leven… ben ik helemaal vóór!

Een leven in balans, evenwichtig. Met even veel aandacht voor mijn geloofsovertuigingen en waarden als voor mijn acties en resultaten. Steeds goed afgestemd op elkaar. De Engelsen hebben daar zulke mooie uitdrukkingen voor als: “to practise what you preach” of “to walk the talk”. De wet van congruentie. En als ik bedenk wat de Japanse professor Masaru Emoto heeft ontdekt, is mijn nieuw verworven perspectief compleet. Hij ontdekte namelijk dat de trillingen die worden voortgebracht door liefdevolle gevoelens en gedachten de structuur van water kunnen veranderen in harmonieuze patronen. En dat, als dit zo is, dit ook geldt voor alle overige fenomenen. Verandert de vibratie, dan verandert de situatie. Als iemand in een groep zijn trilling verandert, dan heeft dit effect op de hele groep. Zou dit het effect dan ook kunnen zijn van bij voorbeeld gebedsketens? Inmiddels geloof ik van wel en moet er alleen nog wat meer onderzoek worden gedaan om het ook echt aan te tonen.

Nee, het kostte even tijd voordat ik mijn geloof ook durfde toegeven en uitdragen. Ik moet bekennen dat de wetenschap me daarbij enorm heeft geholpen. Reden om nu ook vaker op mijn intuïtie te vertrouwen. Wat goed voelt zal ongetwijfeld zijn terug te voeren tot ‘positive vibes’ die míj tegemoet komen en waarop ik onbewust reageer. Het is dat ik niet continue aan apparatuur lig om het met mijn eigen ogen vast te stellen! Waar een academische opleiding niet goed voor is hummm…….

Rest mij niets anders dan maar te vertrouwen.
Te vertrouwen op mijn eigen gewaarwordingen,
op mezelf.

 

Ian van Lidth de Jeude
Psycholoog/consulent
Van Ede & Partners Amsterdam